Archiwa tagu: ETICS

Dom pasywny

Dom pasywny (ang. passive house) – dom, którego ogrzewanie nie wymaga stosowania żadnych aktywnych form energii.  Wykorzystuje się wyłącznie ciepło słoneczne, ciepło wytwarzane przez domowników i urządzenia domowe, które jest odzyskiwane poprzez wentylację. Dom pasywny musi mieć minimalne straty wynikające z przenikania ciepła przez przegrody zewnętrzne. Instytut Budownictwa Pasywnego w Darmstadt wyznaczył standardy, które musi spełnić budynek, aby mógł ubiegać się o miano domu pasywnego. Określić przede wszystkim zapotrzebowanie na energię cieplną konieczną do jego ogrzania. W ciągu roku na ogrzanie domu może być zużyte nie więcej niż 15 kWh/(m2rok) energii końcowej (energii elektrycznej, oleju opałowego, gazu). Daje to zużycie rzędu 1,5 litra oleju opałowego (lub 1,7 m3 gazu lub 2,3 kg węgla) na rok na metr kwadratowy powierzchni. Nie każdy dom wybudowany w technologii energooszczędnej można nazwać domem pasywnym. Dodatkowo, aby podnieść komfort użytkowania i ograniczyć energochłonność określa się:

  • roczne zapotrzebowanie na energię pierwotną na maksymalnym poziomie 120 kWh/m2rok
  • maksymalne zapotrzebowanie grzewcze pomieszczeń jako 10 W/m2
  • szczelność budynku na poziomie n50 – większe równe 0,6/h
  • częstotliwość przegrzania pomieszczeń latem maksymalnie 10%.

Metoda lekka sucha

Metoda lekka sucha (ang. light-dry method) – jedna z prostszych metod ocieplenia lub docieplenia budynku. Polega na przymocowaniu izolacji termicznej na ścianie, między elementami rusztu konstrukcyjnego oraz zamocowaniu do tego rusztu elewacji. Z tego względu, że ocieplenie mocuje się do ściany wyłącznie mechanicznie za pomocą kołków, śrub czy zszywek, nie używa się tutaj klejów czy zapraw. Metodą lekką suchą można ocieplać dowolną ścianę: z kamienia, cegły, drewna, betonu. Nadaje się zarówno do nowobudowanych domów, jak i do domów starych. Bardzo łatwo dokonywać ewentualnych napraw elewacji wykonanej tą metodą. Prace rozpoczyna się od usunięcia ze ścian elementów utrudniających kładzenie ocieplenia, usunięcia odpadających tynków i wyrównania powierzchni. Następnie wykonuje się ruszt, którego zadaniem jest przytrzymywanie ocieplenia (listwy drewniane lub PCV). Dodatkowo mocuje się termoizolację za pomocą specjalnych łączników lub kołków rozporowych z kołkiem przytrzymującym. Wykonuje się ją na ogół z wełny mineralnej (grubości 8, 10 lub 12 cm), szklanej lub styropianu. Płyty muszą być układane szczelnie, bez szpar między płytami (szczególnie w miejscach, gdzie są belki rusztu). Bezpośrednio na wełnie mocuje się warstwę specjalnej folii zabezpieczającej. Jest to wiatroizolacja, która jest paroprzepuszczalna, przepuszcza wilgoć z wnętrza, ale nie pozwala przenikać wilgoci z zewnątrz do termoizolacji. Stanowi ona barierę dla wiatru i deszczu, nie pozwalając wodzie przeniknąć do izolacji nawet, gdy ta przedostanie się pod elewację.

Metoda lekka mokra

Metoda lekka mokra (ang. light-wet method) – metoda służąca dociepleniu i izolacji termicznej ścian budynków. Polega na przymocowaniu do ściany warstwy ocieplenia (styropian, wełna mineralna), położeniu siatki zbrojeniowej oraz otynkowaniu całości budynku. Metodę tą można stosować zarówno do nowo wybudowanych domów, jak i do starych budynków. Nadaje się do ścian z cegły, pustaków, betonu. Zachowując odpowiednie zasady, można ją również stosować na stare tynki. Jest to również metoda bardzo prosta w zastosowaniu. Podstawowe etapy prac to: przygotowanie podłoża, mocowanie płyt izolacyjnych, układanie siatki zbrojeniowej, nałożenie wyprawy tynkarskiej. Obecnie współczynnik przenikania ciepła dla ścian zewnętrznych warstwowych może wynosić maksymalnie 0,3 W/m2K. Od początku 2009 roku budynki muszą posiadać certyfikat energetyczny, określający ich zapotrzebowanie energetyczne.